Het is niet het eerste wat ik ooit schreef, want ik schrijf al sinds dat ik het kan met regelmaat teksten, verhalen en dagboeken vol. Maar het voelt wel juist om dit als eerste post te maken, omdat dit onderwerp nu zo’n groot deel van mijn leven inneemt. Momenteel ga ik door een van de moeilijkste dingen ooit, voor de vierde keer in mijn leven. En het zette me weer aan tot schrijven en nu ook eindelijk eens gaan delen. Maar een klein stukje achtergrond is wel nodig.

Het begon al bij mijn geboorte. Ruim twee maanden te vroeg kwam ik ter wereld, na een stressvolle zwangerschap voor mijn moeder. Na de geboorte kreeg zij last van kraambed psychose en later een postnatale depressie die twee jaar heeft geduurd. Later in mijn leven kreeg zij nog twee keer last van een psychische crisis, rond mijn elfde en mijn eenentwintigste levensjaar. En nu dus weer.

Het is weer hommeles met mijn moeder, en daar heb ik het moeilijk mee. Ik ben een KOPP-kind, ondertussen volwassenen en ik maak weer hetzelfde mee als vroeger maar dan in een ander jasje. En ik voel me verdomme eenzaam. Het is mijn trigger, mijn trauma en mijn moeder, ook al vind ik het vaak lastig om haar op die manier te zien. Als de, nu met angst bezaaide vrouw, maar ook als moeder. Ik ben zelf moeder en in feite maakt dat alles anders. Ingewikkelder, maar ook gemakkelijker. Ik voel me ook heel anders, sterker dan toen. Sterker dan ooit misschien wel. Ik ga hier bewust doorheen. Maar dat betekent niet dat ik niet ook het bange meisje van 11 ben, die het allemaal niet begrijpt maar die snapt dat ze voor haar moeder moet zorgen. En soms ben ik die boze puber, die het allemaal klote en oneerlijk vind. De wereld is soms zwart. Soms ben ik die 21 jarige, die denkt dat ze allang volwassen is. Die nog steeds niet is losgekomen van haar moeder en niet langer haar baan kan aanhouden omdat haar moeder niet alleen durft te zijn.

Er zijn veel emoties en ik begrijp ze allemaal. En hoewel ik weet dat het allemaal terug te leiden is naar verdriet, overheerst de boosheid al een paar dagen. Ik ben boos omdat het weer gebeurd, ik ben pissig omdat ik mezelf nu verplicht om niet langer de moederrol over te nemen maar het kind te blijven, en ik ben kwaad omdat dit mij overkomt. Kwaad dat het mijn moeder moet zijn, maar ook dat ze ‘niet gewoon normaal kan zijn’. Ik ben verdrietig, voor haar, omdat het zo moet zijn en zij haar lot heeft te dragen. En ik ben verdrietig omdat ik geen flauw idee heb van hoe ik daar een gezonde rol in kan spelen. Ik weet niet hoe ik het kind moet zijn en ik weet niet waar mijn grenzen precies liggen. Ik weet niet zeker of ik wel op bezoek wil, hoe lullig dat ook klinkt. Maar ik weet wel dat dit een enorme kans is om te groeien en om achter al deze dingen te komen. Dat ik hiervan enorm veel kan leren. 

Alles komt goed

En ik weet ook dat het goedkomt, uiteindelijk. Met mijn moeder en ook met mij. En met mij is het al goed. Ik heb alleen veel emoties waar ik mee om moet gaan. Dit is zeker niet de laatste post die ik hierover schrijf. Want dit proces neem ik mijn hele leven met me mee.