Ik ben verslaafd aan verschillende dingen geweest. Ergens rond mijn twaalfde denk ik zo, ben ik verslaafd aan eten geraakt. Dat klinkt heftig. En raar, want eten heb je toch gewoon nodig? Hoe kun je daar nou verslaafd aan zijn? Ik heb het dan meer over de manier van eten en de reden waarom ik het doe. Dus eetbuien om, in mijn geval, een gevoel van leegte te vullen. Wat niet echt lukt, of ik heb het juiste eten gewoon nog niet gevonden. Misschien ben ik wel op zoek naar dat 3-sterren gerecht en alsnog dat proef, ja dan is de leegte misschien gevuld. Halleluja. Ik ben allang al blij dat ik vroeger een fobie voor overgeven had, anders had het allemaal veel erger kunnen zijn geweest.

Ergens rond mijn dertiende ben ik verslaafd geraakt aan zelfbeschadiging. Het was een manier om met mijn emoties en gevoelens om te gaan. Een bliksemafleider, noemde ik het laatst. Om de pijn in mijn hart even niet te hoeven voelen. Of om de boosheid, de woede die in mij zat, tot uiting te kunnen laten komen. Als je van de eetverslaving af komt, dan hoef je het uiteindelijk ook aan de buitenkant niet eens meer te zien dat je ooit vreetbuien had. Je eet gezond en beweegt, en je valt weer af. (Als je, in mijn geval, was aangekomen van het ongezonde voedsel) Maar bij zelfbeschadiging is dat helaas anders. De littekens blijven zichtbaar. Mijn dochter vroeg er laatst naar. “Mama, wat is dat?”, vroeg ze terwijl ze naar zo’n litteken wees. Rond mijn 21e ben ik er gelukkig voorgoed mee gestopt. 

“Wil je er ook èèn?”

Ook zo rond mijn dertiende levensjaar, begon ik met roken. Voor een klein deel om stoer te doen, met de groep mee te doen. Maar voornamelijk voor ontspanning. Ontsnapping. Een geheim alleen van mij. Met de hond gaan lopen en dan stiekem roken in de steeg, in mijn eentje. Ik denk dat ik zo’n halfjaar aan het roken was, toen mijn moeder en ik net samen een frietje in de snackbar hadden gegeten. Ik help je herinneren dat het toen 2007 was, en toen werd er nog binnen gerookt. Onvoorstelbaar, maar wel waar en toen mijn moeder haar sigaret opstak zei ze; “wil je er ook één?” En ze bood me een peuk aan. Het bloed schoot naar mijn wangen en stamelend antwoordde ik dat ik niet wist waar ze het over had. Waarop mijn moeder zei dat ze het “allang al wist” dat ik rookte. 

Het exacte moment kan ik me niet meer herinneren, maar ongeveer een jaar voor ik zwanger werd, rookte ik mijn laatste sigaret. (Niet helemaal waar want ik heb jaren later  later nog 2 of drie keer een hijsje genomen op een feestje maar vond het echt smerig, gelukkig).

Rond mijn veertiende raakte ik verslaafd aan alcohol. Ik merk een bepaald patroon, elk jaar iets nieuws erbij! Alcohol was mijn uitweg, mijn pijnverslapper, mijn ontspanningsmiddel. Het was fijn om onder invloed te zijn. Een paar jaar later werd het ook mijn pleziermiddel. Met alcohol op kon ik me echt laten gaan, gek doen en boeide er nog weinig. Het was ik tegen de wereld! Het is pas sinds mijn zwangerschap, nu ruim 4 jaar geleden, toen ik ineens niet meer mocht drinken, dat ik er anders naar ben gaan kijken. Dat ik nu terugkijk op heel wat jaren van onderdrukking. Alcohol onderdrukt alles. Voornamelijk mijn zelfontwikkeling. Jarenlang heb ik stil gestaan, niet echt geleefd en zeker niet gevoeld. Toen ik zwanger was, bloeide ik weer op. Ik heb in mijn hele zwangerschap twee glazen alcohol gedronken en als ik zo terugkijk, ben ik daar trots op. Want ik dronk VEEL.

“Hoe moet ik nou met mijn emoties omgaan?”

De verslaving aan sigaretten, zelfbeschadiging en alcohol heb ik allemaal, eigenhandig, de deur uit gezet. Ik heb wel eens gekscherend gezegd; “ik rook niet meer, snij niet meer en drink nog amper. Hoe moet ik nou met mijn emoties omgaan?!” 

En ik meende het. Ik wist het niet en ik weet het nog steeds niet goed. De enige verslaving waar ik namelijk niet zelf vanaf kom, is eten. Eetbuien. 

Dus ik heb mij aangemeld bij het Novarum. Ja het klinkt als een vrouwelijk anticonceptiemiddel, nee dat is het niet. Als je “wat is novarum” opzoekt op Google dan is dit het antwoord: “Novarum, opgericht in 2003, is gespecialiseerd in het behandelen van volwassenen met de eetstoornissen anorexia, boulimia, eetbuistoornis, eetstoornis NAO (Niet Anders Omschreven)of AGE (Andere Gespecificeerde Voedings- of Eetstoornis), ARFID en obesitas.”

Het heeft me een half jaar gekost om me überhaupt aan te melden. Ik vond het eng, spannend, overdreven. Ik heb toch helemaal geen eetstoornis? Maar juist dat de drempel zo hoog was, deed me beseffen dat er weldegelijk iets aan de hand is. En toen ik een aantal weken geleden het gevoel had, dat ik niet zelf meer de controle had over mijn eetbuien, maakte ik een besluit. Ik vraag hier hulp voor en ik meld mij aan. Het kan nog maanden duren voor er iets gebeurd (jeej, wachtlijsten) maar de eerste vragenlijst heb ik gehad. En ondertussen probeer ik lief voor mezelf te zijn, en trots, dat ik van al het andere af ben. Dit lukt me ook, met hulp.

P.s. Hoe vind je mijn door ChatGPT gemaakte afbeelding? Pittig cool om drie handen te hebben, lijkt me!