Soms denk ik aan alle dingen die mijn dochter zou kunnen overkomen. Ik denk al vaak aan hoe dankbaar ik ben dat zij op een andere manier opgroeit dan ik. Dat zij niet met dezelfde dingen te maken heeft en krijgt als ik, hoewel ik natuurlijk niet in de toekomst kan kijken. Hoewel ik mezelf verre van perfect vind en regelmatig zou willen dat ik de dingen met haar anders zou aanvliegen of überhaupt het hele moederschap nog even had uitgesteld met alle kennis over mezelf die ik nu heb, ben ik echt wel heel blij en dankbaar dat ze zover een andere jeugd heeft als ik. 

Maar soms dan lees ik een boek, een verhaal of een nieuwsbericht en dat is dan zoiets vreselijks. En dan word ik doodsbenauwd. Bang dat dat mijn dochter ook kan overkomen. Ik huil al als ik er alleen nog maar aan denk wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik het mentaal aan kan als, en ik moet eigenlijk zeggen wanneer, mijn dochter iets ergs overkomt. Want we hebben allemaal onze uitdagingen in het leven. Je groeit en leert ervan, wordt er sterker door. Maar sommige trauma’s zouden gewoon niet mogen bestaan. Ik begrijp er niks van dat er mensen zijn die andere mensen, of kinderen, zulke dingen aan kunnen doen. Dan voel ik me zo ontzettend niet verbonden met planeet Aarde. Want ik wil me dissociëren zodra ik over dat soort trauma’s lees. Het zoveelste nieuwsbericht, of de conspiracy’s op TikTok. 

“Ik ben bang dat ik er niet voor mijn dochter kan zijn, als zij met zoiets te maken zou krijgen.”

Over het algemeen vind ik mezelf heel sterk, is dat ook een mantra voor me. Ik ben trots op wat ik allemaal heb doorstaan en waar ik nu ben, ook al is dat nog niet helemaal waar ik zijn wil. Maar als ik denk aan die donkere, enge dingen die gebeuren in de wereld. Dan voel ik me alles behalve sterk. Ik ben bang dat ik er niet voor mijn dochter kan zijn, als zij met zoiets te maken zou krijgen. Dat ik mezelf volledig verlies in mijn eigen wanhoop en verdriet. Terwijl je je als moeder (ouders) juist op dat soort momenten super sterk moet zijn voor je kind, jij bent dan de rots in de branding. En dat beangstigt me dan ook weer, dat ik misschien niet sterk genoeg ga zijn voor haar. 

Ik denk dat ik misschien soms nog in de mindset leef dat er elk moment iets slechts, engs of vervelend kan gebeuren. Omdat ik zoveel heb meegemaakt. Ik leef met een hoop angst en ik word er gek van. Ik wil zo graag leven vanuit vertrouwen en liefde. En ik ben keihard met mezelf aan het werk om dat ook zo te voelen. Het lukt al heel aardig, ik ben zo vaak zo enorm dankbaar voor het leven en alle ups en downs. Vaak overvalt me een gevoel van geluk, zo warm en vol liefde wat ik voel voor mijn gezin en het leven. Voor de natuur en alle magie daaromheen. Voor ons huis en de diertjes die er leven en de veiligheid die we er ervaren. Voor mijn man en onze relatie, die altijd blijft ontwikkelen en veranderen en waar ik me over blijf verbazen (in positieve zin). Dan huil ik van geluk, want ja, ik huil gewoon nogal snel. En veel. Ik voel sowieso veel. 

Het helpt natuurlijk enorm om me te richten op alle mooie dingen, alle positiviteit en ik kijk bijvoorbeeld nu al een paar jaar niet meer naar het ‘gewone’ nieuws. Daarvoor ben ik te gevoelig. Ik richt me op mijn eigen bubbel en ben echt zo dankbaar voor zo ontzettend veel. En ik blijf mezelf ontwikkelen, blijf leren en groeien. Zodat wanneer mijn dochter mij nodig heeft, ik er altijd altijd voor haar ben.