Gisteren was het dan ineens zo ver. Mijn dochter vertelde in de ochtend dat zij er wel klaar voor was om haar speentjes op te sturen. Ze mochten naar een andere baby, want zij is nu te groot voor een speen. Wekenlang hebben we hierover gepraat met haar. We begonnen met uitleggen dat ze haar speentjes niet altijd kon houden en dat het beter is voor haar tandjes om er niet meer mee te slapen. Dat een speentje echt voor baby’tjes is en niet meer voor grote meisjes. Allerlei boekjes hebben we er samen over gelezen. Maar jeetje, ik had niet verwacht dat ìk het er zo moeilijk mee zou hebben. 

Thijs was als eerste met haar beneden en toen ik mijn bed uit was gerold verkondigde hij trots dat “het tijd was”. Ik voelde gelijk weerstand. Hoezo? Waarom nu? Maar ze is nog verkouden, ze heeft nog geen knuffeltje ter vervanging (ze heeft er ook geen 100 ofzo), ze moet beter voorbereid worden. Maar ik voelde ook gelijk, ik ben degene die dit heel lastig vind. Ik heb het gevoel dat we haar een stukje troost afnemen. Dat we haar iets aandoen, zelfs. Ook zag ik op tegen het verdriet wat onvermijdelijk zou volgen wanneer ze volledig zou beseffen wat het opsturen van haar spenen zou betekenen. De slapeloze nachten waar we ongetwijfeld mee te maken zouden krijgen. 

Ernie, de horrorknuffel

Zelf heb ik tot mijn 17e met een knuffel geslapen. Ja, je leest het goed. Zeventien. Het was Ernie, van Sesamstraat en ik heb hem nog steeds. Hoewel, als ik nu een foto zou delen, zou niemand herkennen wie het eigenlijk moet voorstellen. Om heel eerlijk te zijn, hij ziet er zelfs een beetje eng uit, zo afgeknuffeld is ie. (oké, als je hem wilt zien heb ik onderaan een foto. Maar je bent gewaarschuwd!)
Hij was mijn steun en toeverlaat die ik keihard nodig heb gehad. En dus schiet ik volledig in dat kleine meisje van vroeger en voel ik aan alles, nee pak mijn dochter die troost niet af, dat is zielig. Ik schiet in de verdediging en doe boos en chagrijnig tegen mijn gezin. Ik heb even nodig om mezelf weer bij elkaar te pakken.

We zijn samen een grote envelop gaan versieren en ik heb met mijn dochter gepraat over haar dappere keuze. Ze heeft mooie stickers geplakt en de envelop dicht gemaakt en samen zijn we naar de brievenbus gegaan. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een traantje moest wegpinken, maar ondertussen zou ik me niet meer moeten verbazen over mijn eigen gevoeligheid. Ik ben trots op mijn kind, omdat ze zelf tot dit besluit is gekomen, ook al vindt ze het lastig. Ze wil graag groot zijn terwijl ze ook zo vaak nog klein wil zijn. 

Slapen is voor baby’s

Naar bed gaan ging echt heel goed, soepel en zonder tranen. Ze was redelijk snel in slaap gevallen en ik voelde me verbaasd. Zou het echt zo makkelijk zijn? Waarom hebben we dit niet eerder gedaan! Iets met te vroeg juichen, want we zitten op het moment om 6 uur ‘s ochtends al aan het ontbijt gezellig. Dochterlief werd wakker om 2 uur vannacht en is niet meer in slaap gekomen. Ze was gelukkig niet echt verdrietig, maar vond het gewoon erg lastig om zonder speen in slaap te komen. En ik snap dat volledig. Nadat haar lieve papa anderhalf uur bij haar had gezeten, was het mijn beurt. Een dikke knuffel en een kus en wat bemoedigende woorden, maar het mocht niet baten. Slapen is er niet meer van gekomen.

Hoe makkelijk zou het zijn geweest om haar dat ene speentje te geven wat ik stiekem heb verstopt in mijn sieradendoos. Maar we zetten door, omdat ze het zelf heeft aangegeven. Ondanks dat het lastig is. Mijn lieve, dappere, kleine grote meid.