Ik voel schaamte. Hoe vaak heb je nou al niet gezegd dat iets je droombaan is, of dat deze baan het echt gaat zijn. Dat je hier echt een goed gevoel over hebt.

Ik voel schuld. Jemig, ga je alweer bij een werkgever weg, je cv wordt wel heel lang zo. Laat je ook weer collega’ s in de steek, in de vakantieperiode nog wel. Dit is geen gezond iets om mee te geven aan je dochter, dat jobhoppen.

Ik voel onzekerheid. Wat als dit het weer niet is? Wat als het toch weer tegenvalt of ik weer het gevoel heb dat ‘dit het niet is’. Wat als mijn contract na een jaar niet wordt verlengt of wat als ik hun tegenval.

Maar ik voel ook plezier. Enthousiasme en blijdschap. Trots dat ik de baan heb gekregen. En ik voel aan alles dat dit het nu is voor mij, dat het gaat zoals het lopen moet en dat alle gevoelens allemaal naast elkaar bestaan. Het is belangrijk waar ik mijn focus op leg, welk verhaal ik wil horen en naar welke gedachten ik wil luisteren. Als ik had geluisterd naar mijn onzekerheid, schuld of schaamte, dan had ik nooit gesolliciteerd. Dan zou ik er nooit achter komen of ik de baan zou krijgen en hoe leuk het werk zal zijn. Dan zou ik een heel pad links laten liggen. 

Het feit is dat wij mensen, en zeker ook ik, ons vaak zo laten leiden door angst. Door al die negatieve gedachten in ons hoofd. Soms zijn het overtuigingen van onszelf, en soms zijn het conditioneringen van vroeger. Mijn moeder heeft vroeger altijd tegen mij gezegd dat ik een gat in mijn hand heb en dat ik niet kon sparen. Dat verhaal geloof ik nu nog en ik heb er moeite mee. Door deze overtuiging spaar ik ook niet. Ik denk niet na over de toekomst want want sparen voor mooie reizen kan ik niet en die caravan die wij zo graag willen, dat lukt toch nooit. 

Ik ben me de laatste tijd steeds meer bewust van alle gedachten in mijn hoofd, alle verhalen die ik mezelf vertel en ik probeer het anders te doen. Het boek dat ik momenteel lees, helpt hier ook erg bij. ‘Wat ik eerder had willen weten over angst, zelfliefde en acceptatie’ van Marian Mudder. Ik ben pas bij het eerste hoofdstuk van deel twee, maar het is echt zo enorm leerzaam. Het gaat over de werking van je brein en hoeveel invloed dat op je kan hebben. Echt een aanrader, vind ik. 

Maar nog even terugkomend op angst, en al die stemmetjes in ons hoofd. We kunnen elk moment kiezen waar we onze focus op leggen en waar we wel en niet naar willen luisteren. Het is alsof je in een auto zit en je bepaalt zelf wie er achter het stuur zit. Was dat in mijn geval dus onzekerheid geweest, dan had ik nooit gesolliciteerd. Jemig wat zonde zou dat zijn geweest. Ik wil het in elk geval anders gaan doen. Meer bewust van de bestuurder van mijn auto zijn. Ik weet niet of ik ooit zonder angst kan leven (dat is ècht mijn allergrootste droom haha) maar tegelijkertijd is mijn motto; “ Iets eng vinden, en het dan tòch doen. Dat is dapper en daar zit groei.”