Ik word oprecht knettergek van de pijn in mijn lijf. Echt waar. Het lukt me even niet meer om de positieve dingen te zien en ik weet niet zo goed waar ik het zoeken moet. Pijnproblemen zijn voor mij helaas geen nieuwe hobby. Al op redelijk jonge leeftijd belandde ik bij Mensendieck. Daar stond ik met mijn puberbrein en mijn ondergoed voor een vreemde man en een enorme spiegel aan mijn houding te werken. Traumatisch. Na twee afspraken heb ik dat hoofdstuk dan ook vakkundig afgesloten.

Ik heb eigenlijk altijd wel ergens pijn: rug, nek en/of schouders. Pas veel later leerde ik dat daar meerdere oorzaken voor zijn. Eén daarvan is mijn figuurlijke rugzak van vroeger. Alles wat je als kind aan stress en spanning niet kwijt kunt, heeft zich gezellig in mijn lijf genesteld. Daarnaast helpt mijn houding ook niet mee en heb ik een lichte vorm van scoliose (zo’n S-vormige kronkel in mijn wervelkolom). Als ik het zo op een rijtje zet, denk ik: ja, hallo… geen wonder dus.

Ik ben dankbaar dat er tegenwoordig van alles mogelijk is qua therapieën, maar tegelijkertijd zie ik door de bomen het bos niet meer. Moet ik wéér naar de fysio? Of juist meteen naar een chiropractor? Is mijn sport eigenlijk wel zo’n goed idee? (Bewegen is gezond, ja ja, maar mijn arm lijkt het daar niet helemaal mee eens te zijn.) Moet ik dan toch weer een ander kussen op mijn bed? Kortom: vragen genoeg, antwoorden ho maar.

Ik wil zo graag eens weten hoe het is om pijnvrij door het leven te gaan. Tegelijkertijd klinkt dat, als ik het zo opschrijf, ook weer alsof ik iets onmogelijks verlang.

De huidige ellende is trouwens allemaal begonnen door – hou je vast – een stomme glijbaan in een zwembad. Echt waar. De eerste keer was leuk, niks aan de hand. De tweede keer dacht ik: dat kan sneller. Dus ik besloot mijn badpak aan de achterkant wat ‘ouderwets’ te versmallen, als je begrijpt wat ik bedoel. Resultaat: ik ging werkelijk als een raket naar beneden, inclusief een soort katapult-achtige stuiters tegen de binnenkant van de buis. Ik knalde zo hard met mijn hoofd dat ik er een hersenschudding aan over hield. Drie maanden later was ik eindelijk een beetje hersteld van de vermoeidheid, duizeligheid en concentratieproblemen… en toen kwamen daar dus ook nog nek- en schouderklachten bij.

Ja. Door een glijbaan.Dus mocht iemand nog denken dat glijbanen onschuldig zijn: ik ben het levende tegenbewijs. Volgende keer kies ik gewoon voor het pierenbadje. Of beter nog: een ligstoel.