Wat wil ik vertellen? Wat wil ik hier komen doen. Ik stel mezelf al een tijd lang de vraag waarvoor ik hier ben en wat is mijn zielsmissie. Maar ik besefte mij ineen dat ik dan de vragen weer buitenom mezelf stel. Wat als ik de vraag verander? Niet, waarvoor ben ik hier maar wat wil ik hier doen? Wat vind ik belangrijk en waar wil ik voor staan?

Dat voelt al meteen heel anders, veel krachtiger en duidelijker. Ik heb veel kanten, veel verhalen, veel emoties, ik ben veel, denk ik. Maar dat is niet erg. Het wordt tijd dat ik dat accepteer, dat alles bij mij hoort. Ik hoef niet te kiezen, ik hoef niet 1 richting op te gaan en nooit meer terug te komen. Nog niet zolang geleden realiseerde ik mij, dat ik nou eenmaal ‘ een ding voor notitieboekjes heb’ en dat dat helemaal oké is. Ik schrijf ze bijna nooit helemaal vol, en kan het niet laten om nieuwe te kopen wanneer ik een mooie zie. En ik beschouwde dat als een slechte eigenschap; ik maak nooit iets af, ik koop te veel, ik wordt nooit een schrijver, ik kan het toch niet. Wat een nare gedachtes volgen elkaar dan zo snel op. En wat zonde ook, want het is maar een notitieboekje, waar hebben we het over?

Ik realiseerde mij ook laatst, dat ik zo ongeveer alles wat ik ‘ wil’, toch behoorlijk snel ook manifesteer, zolang het maar is wat ik op dat moment echt wil en nodig heb. En dat heeft dus niet zozeer te maken met materialisme, als wel met een bepaalde noodzaak. Zo heb ik een tijd geleden al opgeschreven dat ik een boekenkast voor boven wil hebben. Ik ben ook al een tijd lang marktplaats aan het af struinen maar ik kon de juiste steeds niet vinden. Steeds vaker bekroop mij een gevoel van onrust richting onze slaapkamer, ik wilde het anders, verbouwen misschien, maar had niet echt het budget of hele concrete plannen. Op een zaterdagmiddag ben ik aan de slag gegaan samen met Thijs en hebben we de indeling, eigenlijk maar minimaal, omgegooid. Hierdoor kwamen er twee kasten vrij en die staan nu te pronken als boekenkast op de overloop. Kosten? €0. Maar ik ben wel echt heel blij met het resultaat en de rust die het me gegeven heeft. 

Ik wilde al een tijdlang graag een scooter. Het idee gaf me een gevoel van vrijheid, helemaal wanneer het straks weer beter en warmer weer is. Helaas kreeg Thijs een aanrijding met zijn motor waardoor hij voortaan met de auto naar zijn werk moet. Maar ik heb nu wel een scooter, zodat ik naar mijn werk kan, en hij is helemaal van mij. Daar ben ik trots op en dankbaar voor.

Laatste voorbeeld, ik loop al twee jaar tegen Thijs te zeggen dat ik zo graag voor hem en ons als gezin zou willen dat hij vier dagen zou gaan werken. Maar de les die ik ook erg leer, is dat alles zijn eigen ‘divine’ timing heeft en komt op het juiste moment. Zijn werk deed moeilijk, maar ineens zijn we erachter gekomen dat hij nog steeds recht heeft op ouderschapsverlof, dan wel onbetaald, en dat een werkgever dit niet mag weigeren. Deze vrijdag heeft Thijs zijn laatste 5-daagse werkweek.

We gaan van deze situatie genieten, en ik ga echt weer meer in het hier en nu proberen te leven en te zijn. Want we hebben alleen dit moment. Gisteren is geweest en morgen is niet zeker.