Het is weer zover, ze is de zoveelste studie begonnen. Ja, maar, deze was maar €38 euro. En ik ben er al vreselijk lang in geïnteresseerd. Toch vraag ik me stiekem af, of ik deze wel echt ga afmaken en er daadwerkelijk ook iets mee ga doen. Ik wil het wel.

Ik laat me nu al zolang leiden door angst en ik ben er zo klaar mee. Alle beloftes aan mezelf schieten me voorbij. Over iets minder dan drie maanden wordt ik 31 en ik had echt gedacht ondertussen al iets dichter bij mijn droomleven te zijn. Maar in werkelijkheid heb ik me er nog nooit zover vanaf gevoeld. Want ik weet maar niet wat ik wil. Ik weet maar niet welke keuzes ik wil maken. Stiekem weet ik heel goed wat ik wil, of in elk geval wat ik vooral niet wil. Ik wil geen saai leven. Ik wil een leven hebben geleefd met avonturen en herinneringen. En dat ik op mijn sterfbed kan zeggen dat ik misschien spijt heb van dingen die ik wel heb gedaan, niet van de dingen die ik niet durfde. Ik kan niet zo goed zeggen dat ik maar 1 leven heb of maar 1 keer op aarde ben (hoewel ik dat laatste wel hoop). Ik geloof wel in reïncarnatie, maar ik heb ook de antwoorden niet. Dus voor nu is dit wel mijn enige leven, de enige tijd die me gegeven is. En ik wil er iets mee. Ik wil er mooie dingen mee doen, iets achter laten, impact maken. Ik heb het gevoel dat ik mezelf ergens onderweg ben verloren.

Dus door middel van de zoveelste cursus/opleiding/workshop hoop ik mezelf weer terug te vinden. Want daar gaat het uiteindelijk om. Blijkbaar is er maar 1 pad beschikbaar en daar loop ik nu niet op, volgens mezelf. Maar wat nou als er meerdere paden zijn? En dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Wat nou als ik helemaal niet onderweg naar Rome ben? Het is een astrologie cursus, hoewel het echt wel meer voelt als een opleiding. Al bij hoofdstuk 1 hoorde ik het stemmetje al in mijn hoofd; ‘Oh nee, dit kan ik toch nooit. Dit is helemaal niet voor mij weggelegd, ik ben hier toch niet slim genoeg voor. Ik ben niet goed in leren, ik ben nooit goed met cijfers geweest, ik heb de aandachtsboog hier niet voor, ik maak het toch niet af.’ Wow. Zoveel beperkende gedachten. En er zijn er een hoop niet eens van mij. Ik hoor leraren, opvoeders, zogenaamde vriendinnen. Maar het heeft nu mijn stem. En dat is klote, want ik wil voor 1000% achter mezelf staan, mezelf volledig vertrouwen en geweldig vinden. Ik wil mezelf zien als het fantastische mens dat ik ben.

‘ Maybe the journey isn’t so much about becoming anything. Maybe it’s about un-becoming everything that isn’t really you, so you can be who you were meant to be in the first place. ‘

Paulo Coelho