Goh, wat is het mooi he buiten? Ik kan er vandaag gelukkig wel van genieten want ik ben helemaal niet zo’n sneeuw- of überhaupt winterpersoon. Er ligt precies genoeg om niet vervelend te zijn maar het creëert wel een sprookjesachtig landschap.

Maargoed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Want de enige reden dat ik weet dat er buiten sneeuw ligt, is omdat ik mijn kind vanmorgen weer naar school heb gebracht. Vier ochtenden per week, huppakee op de fiets naar school. (De vijfde ochtend doet haar vader). En ik vind het pittig. Het geeft me zowel meer vrijheid en dus heel fijn. Maar ik vind het ook lastig, zo jong als dat ze is heeft ze nu een heel leven buiten mij, buiten ons als ouders en ik heb geen idee wat er allemaal op school gebeurt. Ze maakt vriendjes en vriendinnetjes, leert haar eigen naam schrijven (hallo, ze is net 4?!), leert nog veel meer dan dat, krijgt ruzie, maakt het goed, gaat naar de gym, vul maar in.

Dus enerzijds ben ik blij met de extra tijd die ik voor mezelf heb gekregen. Ik kan nu twee ochtenden in de week doen wat ik wil, behalve uitslapen wat ik echt graag zou willen, en heb met niemand behalve mezelf rekening te houden. En sinds ik moeder ben, ben ik erachter hoe belangrijk die alleen-tijd voor mij is. Hoe ik het echt nodig heb om even met alleen mezelf en mijn gedachten te zijn en te kunnen doen wat ik wil. En ik heb me daar lang schuldig om gevoeld. Of eigenlijk voelde ik me schuldig omdat ik me niet schuldig voelde wanneer ik iets voor mezelf deed. Wauw brein, echt zeer intelligent. 

“Moeder zijn voor mij is het allermooiste, maar ook het allerzwaarste wat ik ooit ben geweest en voor altijd zal blijven zijn. “

De afgelopen jaren komen er gelukkig steeds meer eerlijke verhalen over het moederschap naar boven. Jarenlang is het geportretteerd als een soort sprookje, iets dat je er “gewoon even bij deed”. Mijn oma had niet eens de keuze of ze wel of niet moeder wilde worden. De kerk stond bij haar op de stoep en vroeg haar waar de kinderen bleven. Vrouwen waren niet veel meer dan broedmachines. Verschrikkelijk. Nu is er veel meer bewustzijn, er wordt nagedacht over waarom je kinderen wilt en of ze wel in je leven passen. Moeder zijn voor mij is het allermooiste, maar ook het allerzwaarste wat ik ooit ben geweest en voor altijd zal moeten blijven zijn. 

En om terug te komen op de basisschool en de extra vrije tijd die het me oplevert. De weken voor haar eerste schooldag, zag ik er enorm tegenop. Ik vond het moeilijk om haar los te laten, maar ook nog zo jong en klein. Ik vind het regime in Nederland maar lastig, 5 dagen per week naar school. We houden haar regelmatig een dag thuis en in eerste instantie had ik bedacht om haar überhaupt maar drie dagen of dagdelen naar school te brengen. Maar het is best heel lastig om in deze westerse maatschappij “anders-denkend” te zijn. Ik heb ook gewoon mijn werk waar ik heen moet en er is geen vaste oppas-oma, helaas. Plus, ik bedacht me ook vrij snel dat ze er toch aan zal moeten wennen. Want vanaf dat ze 5 jaar is, is ze officieel leerplichtig en dan doet school (over het algemeen) een stuk moeilijker over een dagje thuishouden. 

“Mama, waarom moet ik elke dag naar school?”

Toen ze een paar weken lang had kennisgemaakt met het schoolritme en alles wat daarbij komt kijken, begon mijn dochter met vragen stellen. “Mama, waarom moet ik elke dag naar school?” “Mama, waarom moet ik de hele tijd zoveel?” “Mama, waarom moet jij altijd werken?” Dat laatste is niet waar, want ik werk echt super parttime, maar in haar belevingswereld voelt het wel zo. En dat snap ik, want nogmaals, het is ook veel. Ze zijn nog zo klein en jong en ze worden zo op school gegooid en in het systeem geduwd. Ik vind het moeilijk. De idealistische droom blijft op de achtergrond sluimeren. Een 3- of 4 daagse schoolweek, met veel meer leren in de praktijk, in de natuur en absoluut minder gericht op prestaties. En misschien wel in een niet-westers land met een fijner klimaat en zonder sneeuw. Want die sneeuw is echt mooi, maar koud is het wel.