Het is een beetje veel allemaal momenteel en ik merk dat het me aanvliegt. 

‘S ochtends op het werk had ik een gesprek met mijn collega over mijn moeder en de situatie nu (lees deze blog als je wilt weten waar ik het over hebt) en ik besefte mij ineens dat ik echt een behoorlijk verhaal heb. Een pittig verleden, zeg maar. Dat zeg ik de laatste tijd ook veel tegen mijn omgeving. En ik weet dat wel, maar als ik het er dan zo over heb, wat voor mij toch zo ‘normaal’ is geworden, en mijn collega reageert oprecht geschokt. Ja, dat kwam wel even binnen. Het is eigenlijk helemaal niet zo normaal. Maar wel mijn realiteit. En ik ben me ervan bewust dat ik, ondanks alles of misschien wel juist door alles, zo ontzettend sterk en krachtig ben. Ik ben steeds vaker trots op mezelf. Maar er zijn ook veel momenten waarop ik wou dat ik niet zo sterk was geweest maar wel een normale jeugd of familie had gehad. Ondanks dat ik al jaren werk aan acceptatie en oké zijn met wat er is en niet is, de huidige omstandigheden triggeren van alles en zorgen ervoor dat ik weer echt door dingen heen moet.

Gisteren was ik bij Wim, mijn oom, want die was jarig. De beste man is 71 jaar geworden. Mijn moeder was niet in staat om erheen te gaan, ging ik vanuit en mijn tante is een lastig verhaal. Ik heb geen contact met haar, waardoor ik niet wist of en wanneer ze heen zou gaan. En ‘s avonds bij Wim was er een hele lieve begeleider die al 13 jaar voor hem zorgt. (Mijn oom is zwaar geestelijk gehandicapt en woont begeleid). Het gaat al een tijd helemaal niet goed met mijn oom geestelijk en ook gisteravond was het niet veel beter. Hij probeerde me te slaan en was heel apathisch en boos. In gesprek met zijn begeleider kwam eruit dat Wim veel naar mijn moeder vraagt en ik heb het er moeilijk mee dat ze het nu niet aankan om hem te zien of spreken. Ik voel ineens weer 1000 kilo op mijn schouders van alle verantwoordelijkheid die ik op me neem. Het is veel. Het helpt ook niet dat ik vannacht weinig heb geslapen, en eigenlijk de afgelopen weken steevast te laat naar bed ga. Juist met alles wat er gaande is, zou ik echt op tijd in bed moeten liggen. Ik mag echt beter voor mezelf gaan zorgen. 

En dan zit ik hier op mijn werk, ik probeer mijn best te doen met de taken die er voor mij liggen. Maar ik kan het niet helpen dat ik me verdrietig, boos en teleurgesteld voel. Toen ik vanmorgen opstond en het gordijn open deed, zag ik alleen maar grijze wolken en miste ik gelijk de zon. En hoewel ik nu binnen zit, (in een winkelcentrum dus geen ramen), zit die grijze lucht in mijn hoofd en die zal daar ook nog wel even blijven. Het fijne van zo’n verleden, is dat ik wel geleerd heb dat de zon ècht achter de wolken schijnt en ook dit alles allemaal weer goedkomt. Morgen is alweer een andere dag. Maar het hoeft ook niet allemaal leuk en gezellig te zijn, want dat is gewoon niet de realiteit.