Iedereen heeft zo zijn rugtas. Iedereen heeft dingen meegemaakt en voor de een was het erg en voor de ander wat minder. We hebben ook allemaal coping mechanismen ontwikkeld om met die dingen waar vroeger geen ruimte voor was, vandaag de dag mee om te gaan. Ik heb er, helaas, een aantal maar degene waar ik het meeste last van heb is toch wel het koopziek-zijn. Mijn hoofd wilt meteen in de error; ‘Koopziek, dat valt toch wel mee, doe eens gewoon’. Maar nee, het valt niet mee. Want ik heb er last van en mijn gezin ook.

Wanneer ik mij niet lekker in mijn vel voel, ik ben verdrietig of boos, of ik verveel me, dan wil ik gaan shoppen. Dan wil ik iets kopen zodat ik me weer even beter voel. En het stomme is, zo werkt dat ook echt he. Ik voel me ook echt even beter, blijer wanneer ik iets heb gekocht. Vroeger was het nog veel erger, toen hield ik aan het eind van mijn geld een beetje maand over. Maar ik wil dit zo graag anders. Ik ben zo tegen het hele over-consumeren en wil graag genoegen nemen met minder. Ik volg de accounts over consuminderen, heb de shop apps van mijn telefoon gegooid en probeer de winkels te ontwijken. Maar echt, wanneer ik ‘moet’ shoppen, dan wordt ik een soort zombie en weet ik niet hoe snel de apps weer op mijn telefoon staan of vlieg ik op mijn bakfiets naar de winkels. Ik ben een slaaf van het systeem.

Ik heb grotere doelen voor mijn geld. Ik wil al zolang graag reizen, lekker met een caravan op pad. Ook wil ik een goed gevulde spaarrekening, zodat ik me nooit meer zorgen hoef te maken over rekeningen en zeker geen achteraf-betalen meer aan klik. Ik wil mijn dochter leren om met geld om te gaan en ons vermogen laten groeien. Ik vind financiën ook ontzettend interessant. Sinds een paar jaar houd ik overzichten bij en ben ik bezig met wat er binnenkomt en wat eruit gaat, en ik heb er plezier in. Tot ik weer een stomme financiële beslissing neem, dan kijk ik niet meer naar mijn geld-dagboek.

Wat ik allemaal koop, vraag je je af? Dat is verschillend. Vroeger kon het echt ‘van alles’ zijn, maar het mooie van een kindje hebben is dat daar een enorm groot verantwoordelijkheidsgevoel bij komt (gratis en voor niks). Dus ik heb toch nog wel in dat holbewoners brein bepaalde grenzen die ik niet over ga. Ik koop graag kleding, speelgoed voor Lune, (notitie)boeken. Ik ben vaste klant bij de kringloop. Maar ik hou bijvoorbeeld echt niet van meneer Ali en dat soort sites. Ik zal ook echt geen dure merkkleding kopen en überhaupt een aankoop van over de €100 in een keer zal ik niet spontaan doen. Nee, ik geef liever 7 keer een ‘klein bedrag’ van €40 uit. Zal ik die rekensom even maken? Nou vooruit. Dat is €280, doos. (Zegt ze tegen zichzelf).

Goed, ik wil dit dus graag anders. En ik ben al enorm gegroeid de afgelopen jaren. Het gaat steeds beter. Maar zoals ik in een eerdere post al aangaf (lees die hier) is er momenteel nogal wat aan de hand in mijn leven en heb ik het er behoorlijk moeilijk mee om niet met geld te smijten. Ik probeer er een balans in te vinden. Niet impulsief een hele nieuwe garderobe maar wel twee nieuwe shirtjes. En Lune heeft echt kleren nodig, dus ja. Oh en we wilden al zolang een tapijtje bij de bank. De eettafel vind ik eigenlijk ook echt niet meer mooi. Ach, Lune hoeft toch niet helemaal tot haar verjaardag te wachten op een speelgoedgitaar? 

Balans, sab. Blijf zoeken.